KAR BEYAZDIR UMUT KAPIMIZDA SANIRIM...!



Kar yağarken beyazı içime sindirerek,temizledim,
 en küçücük lekeyi de sildim içimden...


Açtım kapımı,sonuna kadar,köşede,bucakda hiç kir-toz bırakmadım,
 Yine de kimselere anlatamadım,                                                                   
UMUT,kapının eşiğinde,                                                                                  
İçeri kirmek için,sadece ayakkabıları çıkarsan yeter.                              
Yoksa sen ve bedenin neysen,                      
 odur seninle içeri giren...          



Niye görmez ki insan üstünün başının,bu kadar kirli olduğunu,
Ve, hatta kalbinin bile koktuğunu,
Kimse söylemez ki ,
görünen köye,klavuza ne gerek...