Peçetelikte yeniden can bulmak...

Yeniden can bulmak için,arşivimde bekleyenlerden,biri de bu güzel KANAVİÇE parçalarıydı...
İşlendiği bez parçaları kullanılmaktan yıpranmış,kimine göre belki çöp olmuş artık.

Ama ben gibileri kıyamaz ki ;
Onları işleyen ellere saygısızlık-bunca emeğe vurdum duymazlık yapamaz kaldırıp pat diye çöpe       a   t     a    m     a    z....!

Ah bu yoğurt kapları atamadıysam sebebi varmış...


Koltuk kırlentlerimden kalan polar-kumaş parçaları,iyi ki beklemiş...


Kesilip-biçildi ;


Ölçülüp-kıvrılıp 


Yapıştırıldı...


Yeniden üretirken ki heyacan ve mutluluk yazılıp çizilemez yaşanılırdı ancak...!


Çok sevdiğim dosttumun kızının,nikah şekerinin,çiçekleri de   (  CUK ) oturdu,üzerine.


Yeniden işlevsel hale getirildi...
 masa örtüme uygunluğu ile bana göre çok güzel bir PEÇETELİK ; oldu.


Üstelik yeniden kullanılan bu ( artık parçalar ) bütünleşip...


Her gün-her an ellerin dokunduğu saygıya hak kazandı...

S E V G İ L E R İ M L E....



Değerli halk ozanı Aşık VEYSEL'in dogum günü vesilesiyle onu da,çok önceden yaptığım yağlı boya resmiyle anmadan geçmek istemedim.
Ruhu şad olsun.Mekanı cennet olsun.

"Ben giderim adım kalır,
dostlar beni hatırlasın."